Bu çalışma, İslam nasihat kültürünü "Din Nasihattir" hadisi bağlamında nazari ve ameli boyutlarıyla ele almakta; Kur'ân, hadis ve İslam âlimlerinin eserleri ışığında sistematik bir inceleme sunmayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma yönteminin benimsendiği tezde; metin, kavramsal ve tarihsel tahlile dayanan betimsel içerik analizi modeli kullanılmıştır. "Nasihat" kavramının lügat ve ıstılahı anlamları, Kur'ân'daki çeşitli bağlamlardaki kullanımları ve İslam toplumundaki yeri detaylı bir şekilde değerlendirilmiştir. Çalışmanın birinci bölümünde nasihatin samimiyet, öğüt ve saf niyet gibi kavramsal temelleri ortaya konulmuş; ikinci bölümde ise nasihatin dinî (itikat, ibadet), içtimaî (adab-ı muaşeret, aile, komşuluk) ve ahlaki (doğruluk, adalet, şükür) boyutları ele alınmıştır. Aynı zamanda zulüm, kibir ve gıybet gibi sakınılması gereken davranışlar üzerinden nasihatin dönüştürücü yönü vurgulanmıştır. Üçüncü bölümünde Kur'an ve Hadis dışında doğrudan nasihatlerden oluşan bir literatür olan nasihatnameler/siyasetnameler İslam nasihat kültürüne katkısı cihetiyle ele alınmıştır. Sonuç olarak çalışmada, nasihatin yalnızca geçmişe ait bir gelenek olmadığı; aynı zamanda modern toplumun ahlaki ve manevi ihtiyaçlarına cevap verebilecek dinamik bir yapı taşıdığı sonucuna ulaşılmıştır.
This study addresses Islamic advice culture in the context of the hadith "Religion is sincerity (nasīḥah)" through its theoretical and practical dimensions, aiming to present a systematic examination in light of the Qur'an, hadith, and the works of Islamic scholars. The thesis, which adopts a qualitative research method, employs a descriptive content analysis model based on textual, conceptual, and historical analysis. The lexical and terminological meanings of the concept of "nasīḥah," its various contextual uses in the Qur'an, and its place in Islamic society have been evaluated in detail. In the first part of the study, the conceptual foundations of nasīḥah, such as sincerity, advice, and pure intention, are presented; in the second part, the religious (creed, worship), social (etiquette, family, neighborliness), and moral (truthfulness, justice, gratitude) dimensions of nasīḥah are addressed. Simultaneously, the transformative aspect of nasīḥah has been emphasized through behaviors to be avoided, such as oppression, arrogance, and backbiting. In the third part, the contributions of advice literature (nasīḥatnāme) and mirrors for princes (siyāsatnāme)—a genre consisting directly of advice beyond the Qur'an and Hadith—to Islamic advice culture are examined. In conclusion, the study finds that nasīḥah is not merely a tradition of the past but also carries a dynamic structure capable of addressing the moral and spiritual needs of modern society.